Pocognoli bewandelt zeldzaam pad: weinig Belgische bondscoaches in het buitenland

Een verrassende nieuwe uitdaging voor Sébastien Pocognoli. De kampioenenmaker van Union Saint-Gilloise heeft zich laten verleiden om bondscoach van Schotland te worden. Een Belg als selectieheer in het buitenland, dat gebeurt niet zo gek vaak. VoetbalPrimeur.be vond slechts een handvol andere landgenoten die aan het roer staan van een nationale ploeg.

De nabije toekomst van Sébastien Pocognoli is er eentje met doedelzakken en in een kilt. Na het afgelopen WK, waar Schotland uitgeschakeld werd in een groep met Brazilië, Marokko en Haïti, scheidden de wegen van de bond en Steve Clarke. Zijn opvolger is dus Belgisch. Pocognoli begint er in september al aan in de B-Divisie van de Nations League, al ligt het grote doel verderop. The Tartan Army mikt op deelname aan Euro 2028. Aan Pocognoli om die missie tot een goed einde te brengen.

Ze lopen niet dik bezaaid, de Belgische bondscoaches in het buitenland. Op het voorbije WK was er nochtans een primeur: voor het eerst had een landgenoot de leiding over een ander land dan België op het allergrootste voetbaltoernooi. Hugo Broos flikte het kunstje met Zuid-Afrika. De 74-jarige Humbekenaar maakte er zelfs een onvergetelijke editie van, want Bafana Bafana wist voor de eerste keer in de eigen geschiedenis door te stoten naar de knock-out-fase. Na afloop van het WK was er nog even onduidelijkheid, maar intussen heeft Broos de knoop doorgehakt. Hij gaat niet verder als Zuid-Afrikaans bondscoach.

Eigenlijk viel er in Canada, Mexico en de Verenigde Staten zelfs een dubbele primeur te beleven. Ook Mohamed Ouahbi, die met Marokko tot in de kwartfinales geraakte, is namelijk in België geboren. De man groeide op in Schaarbeek en leerde de kneepjes van het vak bij RSC Anderlecht, al staat zijn nationaliteit in de eerste plaats te boek als Marokkaans. In tegenstelling tot Broos gaat Ouahbi wel nog verder in zijn functie. De kwalificatiecyclus voor de komende Afrika Cup is zijn volgende opdracht.

Vooral in Afrika

Ook de andere Belgische bondscoaches moeten we op het Afrikaanse continent zoeken. De bekendste is ongetwijfeld Paul Put. De nu 70-jarige Put heeft de laatste jaren van het bondscoachschap zijn specialiteit gemaakt, met passages bij onder meer Gambia, Burkina Faso, Jordanië, Kenia en Guinee. Al die Afrikaanse ervaringen hebben hem de bijnaam van ‘Witte Tovenaar’ opgeleverd. Sinds 2023 is Put aan de slag bij de bond van Oeganda. Het WK halen bleek te hoog gegrepen, maar onder zijn vleugels plaatste het land zich wel voor de voorbije Afrika Cup. De volgende editie wordt dan weer een bijzondere, want dan is Oeganda één van de drie gastlanden. In principe zou Put ook dan nog de touwtjes in handen hebben.

Verder zijn er nog twee minder bekende namen die een Afrikaans land onder hun hoede hebben. Mohammed Adil Erradi heeft net als Ouahbi een link met Schaarbeek, al trainde hij in Brussel voornamelijk jeugdploegen. Zijn ervaring bij de volwassenen bouwde hij op in Marokko. Eerder dit jaar werd hij aangesteld als bondscoach van Liberia. Tot slot is er nog Patrick Sangwa, een Burundees die begin deze eeuw naar België verhuisde en inmiddels ook onze nationaliteit heeft. Sangwa combineert nog altijd het beste van twee werelden: hij is bondscoach van Burundi, maar in het dagelijkse leven staat hij ook voor de groep bij Aywaille FC in de provincie Luik.

Europese avonturen erg zeldzaam

Je ziet het: een Belg die de sleutels van een andere nationale ploeg in handen krijgt, het is uiterst zeldzaam. Als het dan toch eens gebeurt, is dat vaak het geval bij een Afrikaans land. De Belgen die een Europees land gecoacht hebben, zijn op één hand te tellen. Wie anders dan Georges Leekens deed het met Hongarije (2017-2018), terwijl Tom Saintfiet zijn Afrikaanse avonturen in diezelfde periode even een halt toeriep om voor Malta te werken. Marc Brys zal bij Kameroen vooral herinnerd worden door zijn 'samenwerking' met Samuel Eto'o. In een verder verleden (1984) kreeg Jef Vliers nog die eer bij Luxemburg. De meest recente was dan weer Johan Walem, die van 2020 tot 2021 het Cypriotische nationale elftal onder handen nam. Stuk voor stuk ambtstermijnen die geen lang leven beschoren waren. Aan Pocognoli om zijn naam dieper te graveren bij Schotland.