VP’s Eindrapport: Wispelturig Charleroi zal volgend jaar op meer stabiliteit hopen
Nu de Jupiler Pro League haar deuren weer voor een tweetal maanden sluit, is het tijd om te bezinnen. En te analyseren, uiteraard! Daarom stelt VoetbalPrimeur.be voor elke ploeg een eindrapport op: hoe is het afgelopen seizoen verlopen? In dit stuk: Sporting Charleroi.
Eindbalans
9e met 34 punten (34 na de reguliere competitie)
Doelpuntensaldo: 50-50
Topschutter: Parfait Guiagon en Aurelien Scheidler (9)
Assistkoning: Patrick Pflücke (7)
Het seizoen in een notendop
Een jaar vol reeksjes, in beide richtingen. Charleroi wisselde hoogtes en laagtes af en eindigde daardoor eigenlijk logischerwijze in het midden van het klassement. Aan het einde van de zomer pakte het bijvoorbeeld een knappe 10 op 12, om vervolgens vier keer op rij te verliezen. Toen gebeurde dat nog onder de vleugels van Rik De Mil. Opvolger Hans Cornelis trok die wispelturigheid nog extremer door. Zijn begin was indrukwekkend, maar vanaf februari pakten De Zebra’s plots één schamel puntje in negen (!) wedstrijden. Daarmee verdampte de stille hoop op de Champions’ Play-Off ook helemaal.
In de Europe Play-Off herpakte Charleroi zich nog enigszins, zonder KRC Genk echt te kunnen bedreigen. Slotsom: voldoende kwaliteit was er vast en zeker, maar door omstandigheden ontbrak het aan stabiliteit om van een succesvol seizoen te spreken. De schandalige taferelen op de slotspeeldag goten daar nog een lelijk sausje over ...
Mooiste zege
Anderlecht - Charleroi: 1-2
Pijnlijkste nederlaag
Charleroi - Cercle Brugge: 3-4
De uitblinker(s)
Zoals gezegd: over een gebrek aan talent in de spelersgroep kan men in Charleroi niet klagen. De tandem Aiham Ousou - Cheick Keita zorgde voor een stevig blok achterin. Op rechtsachter was Kevin Van Den Kerkhof een aangename ontdekking. Geen wonder dat het bestuur zijn huurovereenkomst heeft omgezet in een definitieve transfer. Patrick Pflücke en Parfait Guiagon zijn dan weer twee flukse flankaanvallers voor wie een heleboel JPL-ploegen Charleroi benijden.
Dé belangrijkste factor was evenwel Yacine Titraoui. De Algerijn domineerde zelfs in de topwedstrijden op de middenstrook en voegde zowel aanvallend als verdedigend veel intensiteit toe. Om zijn groeiende reputatie te staven: Titraoui werd wél opgeroepen voor het nakende WK, in tegenstelling tot ex-ploegmaat Adem Zorgane. Wees maar zeker dat er deze zomer een fraaie transfer aankomt.
De trainer(s)
De wisselvalligheid op het veld werd weerspiegeld in de dug-out. Of net andersom? In ieder geval stonden er dit seizoen drie trainers voor de groep bij Charleroi. Toen De Mil begin december nog maar eens het hof gemaakt werd, ditmaal door KAA Gent, moest Mehdi Bayat zijn ketting wel losmaken. Assistent Cornelis lachte in zijn vuistje. De oud-verdediger vestigde meteen zijn naam met klinkende resultaten tegen onder meer Union (1-1), Anderlecht (1-2) en Club Brugge (2-0).
Zo steil zijn opmars verliep, zo diep de prestaties nadien weer naar beneden tuimelden. Cornelis betaalde leergeld: tegen Cercle Brugge spaarde hij zijn beste spelers met het oog op de terugmatch in de halve finales van de beker, maar dat liep faliekant af. Plots verloren De Carolo’s week na week, zodat een ontslag (raar maar waar) onvermijdelijk werd. Dan maar een tweede interim voor de Play-Offs, met Mario Kohnen. Dat kans bestaat dat hij ook volgend seizoen nog voor de groep staat.