VP 11 v/h Jaar, trainer: kampioenenmaker Leko, revelatie Vrancken of ander brein

De Jupiler Pro League nadert zijn ontknoping. Na 40 intense speeldagen heeft de competitie al haar geheimen prijsgegeven … op eentje na! Wie haalt namelijk de VP 11 van het Jaar? VoetbalPrimeur.be gaat per positie op zoek naar de grootste uitblinkers van dit seizoen in de JPL. In deze laatste aflevering: de beste trainer.

In de ‘VP 11 van het Jaar’ wordt per positie één speler geselecteerd. Dat gebeurt op basis van twee stemmingen: eentje binnen onze redactie en eentje door jullie, onze lezers. Elk van die stembeurten telt voor 50 procent. Wie in totaal het hoogst eindigt, haalt de VP11. Het elftal zal aantreden in een 4-3-3. Per positie komen hoogstens acht spelers in aanmerking.

Issame Charaï (KVC Westerlo)

Voor Charaï was het zijn eerste ervaring op eigen benen in het profvoetbal. Het werd een aangename kennismaking. Met zijn fris en fruitige aanpak past hij volledig in de filosofie van Westerlo. Verdedigend stond het zelfs iets stabieler dan de voorbije jaren, waardoor De Kemphanen nog lange tijd mee konden dingen naar een Europees ticket, of toch op z’n minst winst in de Europe Play-Off. Een veelbelovende start, zoveel is zeker.

Vince Euvrard (Standard Luik)

Van de Denderstreek naar de Vurige Stede, het is geen kleine stap. Toch zette Euvrard hem moeiteloos. Het valt op hoezeer men op Sclessin overtuigd is van zijn kwaliteiten. Voor een plek in de Champions’ Play-Off was de kern nog niet voldoende gestoffeerd, maar de trainer heeft wel een stevige organisatie neergepoot. Vooral in de omschakeling kon Standard brokken maken. Nu zijn er enkele transfers nodig opdat Euvrard en co in thuiswedstrijden dominant kunnen spelen.

David Hubert (Union Saint-Gilloise)

Er werden toch wat wenkbrauwen gefronst, toen Union midden oktober Hubert aankondigde als opvolger voor de weggeplukte Sébastien Pocognoli. Op dat moment had hij amper twee wedstrijden gewonnen met OHL … Toch zag het Brusselse bestuur in de ex-coach van Anderlecht de ideale man. Hubert greep die kans met beide handen. Hoewel de selectie niet zo sterk was als de voorbije jaren, dreef Union Club Brugge tot het uiterste in de jacht op de tweede ster. Uiteindelijk wel tevergeefs.

Ivan Leko (Club Brugge)

De man die Club naar die felbegeerde tweede ster geloodst heeft. Niet iedereen was overtuigd dat het de juiste keuze was om Nicky Hayen aan de deur te zetten. Een half jaar later heeft de leiding in Brugge gelijk gekregen. Onder Leko gingen de resultaten (geleidelijk aan) in stijgende lijn. Vanaf de Play-Offs was Club vervolgens helemaal op toerental. Bovendien verloochende de Kroaat zijn stijl niet: vol naar voren, met een karrenvracht aan doelpunten tot gevolg. 

Frédéric Taquin (La Louvière)

Consternatie vanuit La Louvière begin mei, waar Taquin bedankt werd voor bewezen diensten. Die ‘diensten’ zijn bijzonder omvangrijk: negen jaar lang stond de Waal aan het roer van de club, die hij vanuit de amateurreeksen helemaal naar de JPL gidste. En daar ook handhaafde! Aantrekkelijk kon je het moeilijk noemen, maar de promovendus verweerde zich erg kranig, hoewel het vooraf werd aangekondigd als vogel voor de kat. Toch denkt het bestuur zonder Taquin meer kans te maken om ook volgend seizoen bij de elite aan boord te blijven.

Fred Vanderbiest (KV Mechelen)

Uitgerekend bij de laatste editie van de Play-Offs was het dan toch eens prijs! Na vele vruchteloze pogingen hengelde KV Mechelen ein-de-lijk dat felbegeerde ticket voor de top-zes binnen. Gek genoeg was het voetbal minder flitsend ten opzichte van de periode onder Rob Schoofs en co. Daartegenover stond echter een enorme portie onverzettelijkheid en werklust, er danig ingepompt door de trainer. Vanderbiest bouwde in Mechelen een machine naar zijn eigen evenbeeld, al kwam die wel te kort toen het écht om de knikkers ging.

Wouter Vrancken (Sint-Truiden)

Architect van dé revelatie van het Belgische voetbalseizoen. STVV verbaasde niet alleen vriend en vijand door (oververdiend) de derde plaats in de wacht te slepen, met een ticket voor de voorrondes van de Europa League als kers op de taart. Bovendien was het team een ware lust voor het oog. Met dank aan de typische looplijnen van Vrancken, waarvan uitblinkers als Ryotaro Ito, Ilias Sebaoui en Rihito Yamamoto dankbaar profiteerden. De vraag die nu heerst: waar ligt de toekomst van Vrancken? Naar verluidt lonkt de Ligue 1.

In aflevering 42 van het tweede seizoen van Tijd voor Voetbal bespreekt men de nieuwe kampioen Club Brugge, de rellen in de Waalse derby en de promotie van Lommel. Dat en nog veel meer in Tijd voor Voetbal.